Rss Feed

  1. Liefde op het eerste gezicht

    september 2, 2011 door Josee

    Ze is mijn grote liefde.
     

    Ik zag haar bijna een jaar geleden voor het eerst en het was liefde op het eerste gezicht. Ze was niet bijzonder, maar in mijn ogen was ze dat wel. Ze was speciaal. De eerste seconde dat ik haar zag, wist ik dat we bij elkaar hoorden. Ik denk dat het voorbestemd was. Bijna een jaar later zijn we onafscheidelijk. Een leven zonder haar kan ik me niet voorstellen. Ze wijkt niet meer van mijn zijde. Ja, ze is echt mijn grote liefde.

    Ze is al wat ouder en niet zo groot, maar ze ziet er goed verzorgd uit. Donkerrood is echt haar kleur en daar zie je haar dan ook altijd wel in. Ze is gezond en mankeert eigenlijk nooit iets. Hoewel je het niet zou verwachten als je haar ziet, heeft ze zeker pit. Ze komt eigenlijk uit Duitsland, maar ze heeft een Italiaanse naam. En haar naam? Corsa.

    Ja, je had het misschien al geraden (of niet?) maar het ging hier niet om een onbekende, mysterieuze vrouw. Het gaat om mijn autootje, mijn Opel Corsa. Voordat mijn passie voor auto’s ontstond, had ik het wel eens gehoord: “een eerste auto is speciaal”. Ik kon me er weinig bij voorstellen, tot ik mijn eerste auto kocht. Ik was zo blij en trots dat ik een eigen auto had! En nu nog steeds ben ik erg blij met mijn eerste auto. Ze heeft zelfs – lang verhaal! – een bijnaam gekregen: Cupcake. Binnenkort moet deze naam ook op de auto komen te staan. Dan is ze helemaal uniek.

    Herken jij de ‘speciale’ gevoelens voor je eerste auto?

    Rubriek Hersenspookjes | 10 Reacties

  2. “Is het een meisje?”

    augustus 16, 2011 door Josee

    ‘Is het weer een meisje? Kunnen we haar niet terug stoppen?’ Dat schijnen de woorden van mijn vader geweest te zijn toen ik geboren werd. Hij had al een zesjarige dochter en hij had graag een jongetje gehad, om mee te voetballen waarschijnlijk. Uiteraard maakte hij een grapje – althans dat mag ik hopen. De zoon die hij wilde, is er nooit gekomen. Of toch wel?

    Voetbal is mij met de paplepel ingegoten. Elke zondag de radio aan om Langs de lijn te luisteren en ‘s avonds natuurlijk Studio Sport. We gingen ook elk jaar naar de open dag van de plaatselijke voetbalclub. Destijds werd er tijdens de open dag nog een oefenwedstrijdje gespeeld, meestal in het stadion. Maar ik was te jong om na de open dag de wedstrijd bij te mogen wonen, ik moest naar huis met mijn moeder, terwijl mijn zus en mijn vader naar de wedstrijd gingen. Ik vermoed dat mijn vader probeerde om van mijn zus een voetbalsupporter te maken. Deze poging is echter mislukt en hij richtte zich op mij. Na een aantal jaar “ik wil ook mee”-gezeur is het blijkbaar opgevallen dat ik voetbal toen al leuk vond. Het is er ook nooit meer uitgegaan. Ik ben zelfs fanatieker dan mijn vader.

    Mannen kunnen het tegenwoordig nog steeds niet geloven dat een vrouw van voetbal houdt. Ik ben alles al eens tegengekomen. Zo schreef ik al eens eerder over het buitenspelfenomeen en ben ik in het succesjaar van mijn cluppie uitgemaakt voor een succes-supporter. (Iemand die alleen laat zien voor een bepaalde club te zijn als het goed gaat met die club). Is het nu zo moeilijk te begrijpen dat vrouwen van voetbal kunnen houden?

    Zelf geniet ik namelijk van de sfeer in het stadion. Op de tribune, tussen duizenden andere mensen die dezelfde passie delen. Ik geniet van de voetbalhumor. Zo zat ik ooit naast een man die erg negatief was en nog eerder een doelpunt voor de tegenpartij zag vallen. Toen onze club tegen zijn verwachting in toch scoorde, zei hij lachend: “dat zei ik toch!”

    Maar een moment dat toch elke keer weer het kippenvel op mijn armen brengt, is niet alleen wanneer er gescoord wordt. Het is fantastisch om de tribune als één man te zien opspringen, zien klappen, juichen en zingen om een goal. Wat nog mooier is, is wanneer de rust bijna is afgelopen. Dan wordt het plaatselijk beroemde nummer “Al mot ik krupen” ingezet via de speakers. Steevast wordt er halverwege dit nummer afgetrapt voor de tweede helft. Het liedje stopt dan, maar het hele stadion zingt dan het refrein van het nummer, zonder enige begeleiding. Voetbal is een spelletje met een bal en tweeëntwintig man, maar met meer dan tienduizend mensen een typisch Nijmeegs liedje zingen, is ook voetbal. Tijdens het zingen staat het kippenvel op mijn armen en weet ik weer waarom ik zo van voetbal hou. Voetbal verbroedert.

    (Ik weet dat er vaak genoeg rellen zijn en negatieve spreekkoren over homo’s of moeders en hoeren, maar deze blog gaat over mijn liefde voor voetbal. Niet om de negatieve kanten.)

    Ben jij wel eens bij een voetbalwedstrijd geweest?

    Rubriek Commentaar | 17 Reacties

  3. Het zware leven van een single

    augustus 7, 2011 door Josee

    EendjesHet leven van een single is ontzettend zwaar, dat is althans wat de meeste boeken en films ons doen geloven. De zoektocht naar een man is voor deze boek- en filmsingles essentieel, maar gaat niet over rozen. In het echt zijn singles niet zo wanhopig op zoek naar een partner, althans de meeste. En dan is er natuurlijk nog de categorie single die leeft naar het principe van ‘vrijheid, blijheid.’ Het al dan niet zware (liefdes)leven van een single is echter niet waar ik het over wilde hebben.

    Boodschappen doen bijvoorbeeld is voor een single ook erg zwaar. Ik heb nu twee weken het huis alleen en behalve tot half twee in bed liggen en ontbijten bij de laptop, betekent het ook dat ik moet koken. Nou vind ik koken eigenlijk helemaal niet zo erg. Ook voor één persoon koken vind ik niet zo heel erg. Natuurlijk kook ik niet elke dag uitgebreid, soms grijp ik ook gewoon naar soep met stokbrood. Maar andere dagen vind ik het best leuk om wat heerlijks klaar te maken voor mezelf.

    Maar als je alleen bent, is dat heerlijke diner niet zo makkelijk als je denkt. Supermarkten zijn namelijk ingesteld op gezinnen. Of op z’n minst op tweepersoonshuishoudens. Wil je koken met kip? Dan mag je meteen 500 gram kopen. Dat je maar 150 gram nodig hebt, trekt de supermarkt zich niets van aan. Met gehakt of andere soorten vlees is dat net zo. Gelukkig kun je vlees nog invriezen.

    Maar koken met champignons wordt al lastiger. Een bakje champignons is voor een persoon al gauw te veel. Ook wanneer je een zakje poeder koopt waarmee je saus wilt maken, hou je over. En wat doe je dan met de rest? Champignons of saus vries je niet zo gauw in. Een ovenschotel klaarmaken is ook uit den boze voor een single. Lasagne? Veel te veel. Chicken tonight? Idem. Aardappel Anders? Ook teveel.
    Als single word je dus haast gedwongen om meerdere dagen hetzelfde te eten – of om eten weg te gooien.

    Er is echter één ding waarbij supermarkten wel rekening houden met eenpersoonshuishoudens. Opwarmmaaltijden. Kant-en-klaarmaaltijden die je zo in de magnetron gooit na een drukke werkdag, zodat je al na tien minuten kunt eten. Erg handig, dat geef ik toe. Maar is dat de boodschap die de wereld aan de single wil meegeven? Leef maar van opwarmmaaltijden of zoek een partner om voor te koken.

    En dan nog een laatste ding: het woord single. Wat een vreselijk woord. Of wat te denken van het woord vrijgezel of alleenstaand? Verschrikkelijk. Niet dat de woorden voor iemand met een relatie beter zijn. Hij is bezet. Hoezo bezet? Is hij een wc dan? Een wc is bezet, een mens toch niet!

    Rubriek Commentaar | 21 Reacties

Oudere berichten